Leesreis door de provincies: Utrecht

Mijn leesreis door de provincies begint dicht bij huis. In de bibliotheek van Amersfoort was er een middag rondom Wim Duijst, die heerlijk voorlas uit zijn boek De engel van Spakenburg. Dit werd omlijst door mooie muziek en door twee scènes uit een nog verder uit te werken toneelstuk van het boek. Ik wilde het al langer lezen, maar werd nu echt nieuwsgierig. Mijn moeder gaf me het boek cadeau voor mijn verjaardag, zodat ik het kon laten signeren.

de-engel-van-spakenburg Verder lezen

Tess of the d’Urbervilles – Thomas Hardy

Negen maanden geleden belde mijn zusje me op om te vertellen dat haar dochtertje was geboren. Haar middelste naam is Tess en ik begreep meteen waar dat vandaan kwam: mijn zus heeft de film van Tess of the d’Urbervilles al ontzettend vaak bekeken. Ik besloot die dag dat ik het boek van Thomas Hardy uit 1891 wilde lezen om Tess te leren kennen. Later op het boekenfestijn kocht ik het voor 1,99 euro, wel in het Engels, dus dat was een uitdaging!

tess Verder lezen

Welk boek staat op je verlanglijstje? #50books

Met Sinterklaas en Kerst in aantocht stelt Hendrik-Jan ons de vraag:

Welk boek staat er op je verlanglijstje voor de feestdagen?

ferrante-elena-het-verhaal-van-het-verloren-kindSinterklaas en de Kerstman slaan mijn huisje dit jaar over, maar ik heb wel een paar VVV-bonnen liggen die ik aan boeken zou kunnen uitgeven. Op de site van Libris heb ik een verlanglijstje, zodat ik kan onthouden wat ik misschien ooit wel wil aanschaffen.

Romans haal ik liever uit de bieb, maar sommige boeken zijn moeilijk of niet te krijgen bij de bibliotheek, omdat ze er (nog) niet zijn of omdat ze zo populair zijn. En soms wil ik zo’n boek toch lezen, zoals het vierde deel van de Napolitaanse romans van Elena Ferrante, het tweede dagboek van Hendrik Groen en twee boeken van Griet op de Beeck. Als ik e-books koop, kost het me geen extra ruimte in de boekenkast.
Verder lezen

Aan het eind van de dag – Nelleke Noordervliet

Vaak wordt een biografie geschreven nadat de hoofdpersoon ervan is overleden. Zo kan een volledig beeld gegeven worden van iemands leven, maar diegene kan er zelf niet meer aan bijdragen of er invloed op uitoefenen. In Aan het eind van de dag krijgt oud-minister Katharina Donker een brief van een jonge vrouw, Clara, die haar biografie wil gaan schrijven. Clara vraagt Katharina’s medewerking en dat maakt veel los. Zal ze haar informatie geven of niet? Maar vooral: hoe heeft ze het eigenlijk gedaan in haar leven? Is dat een biografie waard? Herinneringen komen boven en Katharina besluit die zelf op te schrijven. In dit boek staan de verhalen die ze juist niet in de biografie wil hebben. Het gaat amper over politiek, maar vooral over haar mannen en kinderen.

Verder lezen

Bagatellen voor een landschap – J. Bernlef

Onder mijn voeten
miljoenen luisterschelpen.

Gekraak verraadt mij

Vanuit diepe duinpannen
stormen donkere pollen opwaarts

Stokstijf blijven staan en
luisteren naar het haastige wissen
van naam na gelispelde naam.

De kans is groot dat je weleens een roman van J. Bernlef hebt gelezen, zoals het indrukwekkende Hersenschimmen of het boekenweekgeschenk De pianoman. Maar wist je dat hij ook gedichten heeft geschreven? Die in Bagatellen voor een landschap gaan allemaal over de duinen. Bernlef schildert met woorden, maar anders dan bij een schilderij kan je in een gedicht ook geluiden en gevoelens kwijt. Verder lezen

Hoe ik talent voor het leven kreeg – Rodaan Al Galidi

Een boek over het leven in een asielzoekerscentrum zou ik zelf niet zo snel uitzoeken, maar we kregen het cadeau van een enthousiaste lezer. Hoe ik talent voor het leven kreeg was ook ooit het boek van de maand bij De wereld draait door. Dus ik begon er toch vol verwachting aan.

Rodaan Al Galidi heeft gekozen voor een hoofdpersoon die op hem lijkt, maar doordat hij niet Semmier Kariem is geeft hij zichzelf de ruimte om schrijver te blijven. Zoals vaker weet je als lezer dus niet wat precies waar gebeurd is, maar ik neem aan dat het leven in een azc echt zo gaat als hier is beschreven.

Het azc is een wereld in het klein. Mensen uit allerlei landen leven dicht op elkaar. Gezinnen krijgen een eigen kamer, maar als je alleen bent dan kom je bij drie wildvreemden te slapen. Dat alleen al lijkt mij vreselijk vanwege het gesnurk… Asielzoekers mogen niet werken en vervelen zich vaak. Daarom voelt het azc als een soort gevangenis. Het is weliswaar open, maar waar kan je heen? Semmier gaat graag naar de zee. Of hij probeert eens een Nederlands meisje te versieren. Hij is een jonge man, maar zijn leven staat stil en dat steekt.

Verder lezen

Lalagè leest binnenkort… (poll 11)

In deze poll staan weer vier boeken van mijn lange leeslijst. Ik zou ze alle vier heel graag willen lezen, maar ben er tot nu toe niet aan toe gekomen. Van welk boek zie jij het liefste een blogartikel verschijnen? Je hoeft de boeken niet te kennen; kijk gewoon welke omschrijving jou het meest aanspreekt. Breng je stem uit in de poll onderaan dit artikel. De poll blijft een week lang openstaan en het boek dat dan de meeste stemmen heeft ga ik binnenkort lezen.

honderd-woorden-voor-grijsHonderd woorden voor grijs – Hannah Buenting (2008) 

Hoe hou je van iemand die niet van zich laat houden? Teun is jong, springerig, dapper en leeft samen met haar grote liefde Vos. Vos verft muren zwart, draagt clownschoenen, is anders dan anderen. Teun laat hem – maar verliest onderweg zichzelf. Als ze uiteindelijk, verlaten en natgeregend met gebroken hart op straat loopt, zegt iemand haar dat je het alleenzijn kunt leren. Dat gaat ze doen, besluit ze. Op een onvoorspelbare, hilarische manier: tijdens een wandelvakantie met oude mensen. En dan krijgt grijs onverwacht veel kleuren en blijkt verdriet een ontroerend lichte ondertoon te hebben.
Verder lezen