De tere bloemen van het verstand – Myrte Leffring

Een tijdje geleden was ik in Zwolle bij boekhandel Waanders in de Broeren, een gekke naam, maar wat een waanzinnig boekenwalhalla is dat! Het is een voormalig kerkgebouw. Tegen de wanden zijn verdiepingen gemaakt met nóg meer boeken en andere dingen. Ik kocht er een cd met onder andere Actus Tragicus, mijn lievelingscantate van Bach. Ook de afdeling poëzie is groter dan bij de gemiddelde boekhandel. Ik koos voor De tere bloemen van het verstand van Myrte Leffring. Nadat ik Myrte in De Nachtzoen had gezien, wilde ik heel graag iets van haar lezen.

de-tere-bloemen-van-het-verstand

Ik leg het boekje bij mijn bed, zoals ik vaker doe met poëzie. Dan kan ik af en toe voor het slapengaan een vers lezen. Maar het schiet niet op en bovendien raak ik de draad kwijt. Of ik heb hem nog niet gevonden. Dit boek bevat namelijk één groot gedicht-verhaal. Op de linkerbladzijde loopt een vrouw een brug op. Het is een lange hoge brug. Emoties overvallen de vrouw, soms letterlijk, soms in de vorm van licht of neerslag. De lucht weerspiegelt hoe ze zich voelt. Op de rechterbladzijde staan herinneringen, in schuine letters.

Het lijkt me beter om het boekje mee te nemen in de trein, om het in korte tijd helemaal te lezen. Niet dat ik het dan ineens allemaal begrijp, maar ik laat het gewoon maar bij me binnenkomen. Sommige stukjes vind ik meteen mooi:

Dat je dacht dat
je alles had en
dat het nooit
voorbij kon gaan
dat je ergens wist
dat het te mooi om
waar te zijn
dat het kwetsbaar, zacht
misschien zelfs te vanzelfsprekend

Myrte gebruikt veel tegenstellingen: zwart-wit, geschreeuw-stilte. Er zijn veel vogels in de lucht. De brug, de lucht en de vogels staan allemaal symbool voor iets, maar het lukt me niet om helemaal zelf te bedenken waar het dan symbool voor staat. Een professionele recensie helpt me om het wat beter te begrijpen. De schrijfster twitterde dat de recensent haar begrepen had, dus dan hoef ik ook niet te twijfelen of het wel klopt. Al is dat misschien een hele foute term bij poëzie en bij literatuur in het algemeen. Als je zou willen dat iedereen hetzelfde snapt, kies je er niet voor om een gedicht te schrijven. Dus ik probeer toch vooral mijn eigen beelden te vormen bij de vrouw op de brug, niet te veel te denken, maar vooral te voelen. Ik lees het nog een keer en laat het langzaam doordringen. Wat een prachtig gedicht.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s