Toen ik je zag – Isa Hoes

In 1990 begon Goede tijden, slechte tijden, de eerste Nederlandse soap. Ik zat op de basisschool en al gauw waren alle meisjes in de klas gek op Arnie of Peter, de laatste gespeeld door Antonie Kamerling. Bij ons thuis werd er gewoon naar het NOS-journaal gekeken om acht uur, maar af en toe waren mijn ouders weg, hadden we een oppas en konden we een aflevering kijken. Ik kende dus ook de grappige kapsels van Myriam, gespeeld door Isa Hoes. Zij werd in die tijd verliefd op Antonie en ze werden daarmee in één klap het beroemdste koppel van Nederland. Het was dan ook een grote schok voor veel mensen toen Antonie jaren later zelfmoord pleegde. Wat was daar gebeurd?

In Toen ik je zag vertelt Isa over haar leven met Antonie, vanaf hun ontmoeting tot vlak na zijn overlijden. Het gaat over de verschillende films en toneelstukken waar ze in spelen. Dat vind ik niet zo interessant, maar het leest heel vlot, dus ik haak niet af. Hun twee kinderen worden geboren. Antonie heeft regelmatig last van neerslachtigheid en heeft weinig zelfvertrouwen, terwijl hij naar de buitenwereld straalt. Het lijkt alles of niets te zijn bij hem: hij geeft zich helemaal voor iets en daarna stort hij weer in. Maar Isa en Antonie houden erg veel van elkaar en zij stopt haar gevoel weg. Antonie wil en kan ook niet praten over zijn gevoelens.

Pas op tweederde van het boek gaat het echt slechter met Antonie. In sommige periodes ligt hij dagenlang in bed en wil niets. Daarna komt er dan weer een periode waarin hij amper slaapt, allerlei creatieve ideeën heeft en dag en nacht twittert. Isa probeert hem wel naar een psycholoog te krijgen, maar daar komt steevast ruzie van. Ze loopt continu op eieren, want Antonie kan zomaar boos worden en ze wil geen ruzie maken waar de kinderen bij zijn. Het is loodzwaar, maar ze kan niet anders dan doorzetten, ook voor hun kinderen.

Wat vooral duidelijk wordt uit dit verhaal is dat depressie een serieuze ziekte is en dat het heel lastig is om door te dringen tot iemand die eraan lijdt. Antonie wil namelijk zelf geen hulp zoeken en vooral niet in zijn manische periodes, omdat hij zich dan geweldig voelt. Hij gaat op een gegeven moment wel naar een psychiater, maar hij kan zo mooi praten dat het al snel over afbouwen gaat, terwijl het helemaal niet beter gaat. Isa houdt juist van het leven en begrijpt totaal niet dat Antonie eruit zou willen stappen, al heeft ze op een gegeven moment wel door dat dat zou kunnen gaan gebeuren. Maar je kunt iemand niet dwingen om een behandeling te ondergaan.

De dood van Antonie is heel tragisch, maar het is ook een opluchting voor Isa en haar kinderen. Eindelijk kunnen ze weer leven zonder bang te zijn dat Antonie boos wordt, dat hij zich niet aan afspraken houdt of dat hem iets overkomt. De vraag rest: hoe is het om depressief te zijn? Als je dat wilt weten, dan kan ik je het boek Pil van Mike Boddé aanraden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s