Americanah – Chimamanda Ngozi Adichie

Op mijn leesreis om de wereld is het wel weer eens tijd om naar Afrika te gaan en daarom kies ik voor Americanah. Ho, dat klinkt niet helemaal logisch. Maar ik weet tevoren niet hoeveel van het boek zich in Amerika afspeelt en hoeveel in Nigeria, het geboorteland van de Chimamanda Ngozi Adichie. Wel weet ik dat het boek hoog scoort op Goodreads en bij collega-bloggers en dat geeft de doorslag; ik koop het e-book van bijna 600 bladzijden.

Ifemelu zit bij de kapper om haar haar te laten vlechten. Binnenkort zal ze terugverhuizen naar Nigeria, na dertien jaar Amerika. Terwijl ze bij de kapper zit (dit komt steeds terug) komen er lange flashbacks op haar leven. Ifemelu groeide op als enig kind bij haar ouders, maar er kwam genoeg familie over de vloer, zoals haar tante Uju. Op de middelbare school krijgt ze verkering met Obinze en de twee lijken voor elkaar gemaakt. Ook op de universiteit blijven ze samen. Maar er zijn veel stakingen en Ifemelu krijgt het voor elkaar om in Amerika te kunnen gaan studeren. Naar het buitenland gaan is voor veel van haar leeftijdsgenoten de ultieme droom. Niet dat ze het slecht hebben in Nigeria: er is geen oorlog en ze hebben genoeg te eten. Maar het leven lijkt er zo vast te liggen. In het buitenland liggen alle mogelijkheden nog open.

Verder lezen

Advertenties

Leesreis om de wereld: Kameroen

Op mijn leesreis ga ik de hele wereld over. Afrika mag dit jaar niet ontbreken (en Egypte is op het randje), dus ik leen Afgesneden herinnering uit de bieb. Op de achterkant staat een prachtige foto van Werewere Liking. Stiekem ben ik jaloers op haar mooie donkere huidskleur, waar de kleurige kleding zo goed bij staat. Werewere is geboren in Kameroen, al woont ze nu in Ivoorkust, waar ze werkt als kunstenares in allerlei disciplines: ze zingt, speelt toneel, schildert en schrijft.

foto-08-10-16-11-45-29

Verder lezen

Leesreis om de wereld: Congo-Kinshasa

Ik houd van wiskunde, maar politiek laat ik liever aan anderen over. Célio Mathématik, de hoofdpersoon van Congolese wiskunde, gebruikt de wiskunde juist om politiek te bedrijven. Célio is opgegroeid in een weeshuis, nadat zijn ouders en zusje zijn omgekomen tijdens een oorlog. Hij is straatarm en woont in een pakhuis met kartonnen tussenwanden, maar hij heeft wel wis- en natuurkunde gestudeerd. Zijn carrière komt echter niet op gang, totdat hij als dertigjarige wordt aangesteld als communicatie-adviseur van het Bureau voor Informatie. Daarmee is hij slechts één handdruk verwijderd van de president van de Democratische Republiek Congo. Althans, zo heet het land nu. Congo is verdeeld in twee landen: de Democratische Republiek Congo met Kinshasa als hoofdstad en de Republiek Congo waarvan Brazzaville de hoofdstad is. Maar democratie is ver te zoeken in Kinshasa, ook al is de internationale druk hoog.

Verder lezen

Leesreis om de wereld: Kaapverdië

Al aan het begin van het lezen van De humeuren van meneer Utac gaat er in mijn hoofd een tropisch muziekje aan. Het klinkt zoals een lied dat ik ooit speelde toen ik in een folkband zat:

De zon schijnt, het is warm en palmbomen wuiven zachtjes door een zeebriesje. Iedereen is vrolijk, al wordt er ook veel gekibbeld door de temperamentvolle bevolking. Er komt een schip aan. Mensen begeven zich uitgelaten naar het strand. Voor het eerst in vijftien jaar komt meneer Utac weer op zijn geboorte-eiland Santiago, één van de Kaapverdische eilanden. Hij wordt hartelijk welkom geheten door de oudere eilandbewoners, die hem goed kennen. Regelmatig gebeurt het dat het even duurt voor ze hem herkennen, want Utac is erg veranderd.

9200000002618639

Verder lezen

Leesreis om de wereld: Botswana

VoorbijdehorizonIn Botswana woont Mara met vier kinderen van twee mannen, die allebei uit beeld zijn. Binnen een jaar tijd verliest ze twee zonen aan aids. Tenminste, dat zeggen de witte dokters. Maar zij weet wel beter. Na de dood van haar tweede zoon Pule wordt een hele reeks rituelen uitgevoerd om te zorgen dat zijn ziel rust zal vinden. Mara geeft veel geld uit aan waarzeggers daarbij helpen. Mosa en Stan doen eraan mee voor hun moeder, maar ze zouden zich liever willen verzetten tegen de traditionele gang van zaken.

Verder lezen

Leesreis om de wereld: Algerije

Algerije is een groot land dat naast Marokko ligt. Er wonen zowel christenen als moslims. Het is lange tijd een Franse kolonie geweest. In de bibliotheek vond ik eerst Terug naar de rue Darwin van Boualem Sansal. Dit boek begint met een prachtig gedicht. Na 100 bladzijden werd het meer van hetzelfde en begon ik het saai te vinden. Daarom besloot ik een ander Algerijns boek te proberen: Nergens thuis in het huis van mijn vader van Assia Djebar. Ook dit begon met een mooi citaat, maar helaas sleepte dit boek me ook niet mee en heb ik het na 50 bladzijden teruggebracht naar de bibliotheek.

download (6)      download (7)

In allebei de boeken haalt de schrijver jeugdherinneringen op. Er zit echter geen spanningsboog in de verhalen, het kabbelt maar wat door. Daardoor was ik niet nieuwsgierig naar hoe het verder zou gaan. Ook de schrijfstijl zorgde er niet voor dat ik verder wilde lezen. Beide boeken zijn vertaald door Jan Versteeg. Ik vind zijn taalgebruik iets te formeel, waarschijnlijk doordat het vrij letterlijk is vertaald. Van mij mag een vertaling best iets minder letterlijk zijn, als dat de leesbaarheid ten goede komt. Nu leest het niet zo soepel door.

Algerije heeft me geen literaire ontdekkingen opgeleverd. Dan maar op naar het volgende land…

Leesreis om de wereld: landen met een A

Geïnspireerd door de blog A year of reading the world probeer ik uit zo veel mogelijk landen van de wereld een boek te lezen. Daarbij hanteer ik de volgende definitie: de schrijver van het boek moet in dat land geboren zijn en het verhaal speelt zich af in dat land. Dit zal vast niet met alle landen lukken, maar het is een mooie bron om uit te putten. Ik ben begonnen bij de letter A…

Afghanistan
In 2010 las ik The kite runner van Khaled Hosseini. Dit gaat over jongens in Kaboel die wedstrijden doen met vliegers waarvan ze de lijnen bij elkaar doorsnijden. Het is een veel gelezen boek en dat verbaast me niet.

Argentinië
In 2012 las ik Luz: na twintig jaar, licht van Elsa Osorio, als dwarsligger. Het is een indrukwekkend boek over verdwenen kinderen in de jaren ’70.

Angola
Pas geleden las ik De vrouwen van mijn vader van  José Eduardo Agualusa. Dit is typisch Afrikaans: er hangt een relaxte sfeer en iedereen gaat vreemd, dus mannen hebben kinderen bij vele vrouwen. Ik vond het erg goed geschreven. Het is wel verwarrend dat de ik-persoon voortdurend wijzigt. Vaak is het laat of helemaal niet duidelijk wie er aan het woord is. Ook worden erg veel zijstraatjes in geslagen, waardoor er niet veel vaart in het verhaal zit. Maar juist toen ik twijfelde of ik door zou lezen, kwam er een wending in het verhaal waardoor ik toch wilde weten hoe het zou aflopen. 

Albanië
Afgelopen week las ik Koude bloemen in maart van Ismail Kadare. Dit speelt in de verwarrende tijd na de val van het communisme. De hoofdpersoon is een dromerige kunstenaar. Gecombineerd met oude verhalen levert dit een fantastisch boek op. Kadare is een meesterverteller en het is prachtig vertaald door Roel Schuyt.

De volgende landen waaruit ik een boek wil lezen zijn Algerije, Armenië, Australië en Azerbeidzjan. De plaatselijke bibliotheek heeft geen boeken uit Andorra of Antigua en Barbuda, dus die sla ik voorlopig over…