Nooit meer slapen – Willem Frederik Hermans

Ik kende al een paar mooie boeken van Willem Frederik Hermans toen ik acht jaar geleden Nooit meer slapen las. Ik vond het werkelijk geniaal. Vorig jaar verscheen de film en ik twijfelde lang. Mijn nieuwsgierigheid won en ik werd niet teleurgesteld, want de film was erg mooi gemaakt. Ik besloot dat ik het boek nog eens wilde lezen en daarom koos ik het uit voor mijn leesgroep. Wel spannend: zouden zij één van mijn favoriete boeken ook mooi vinden of juist vreselijk? Het is immers niet het vrolijkste boek…

Verder lezen

Vera – Jan Siebelink

Jan Siebelink staat momenteel weer in de belangstelling vanwege de verfilming van Knielen op een bed violen. De film is dicht bij het boek gebleven, maar zoals vaker maakte het boek meer indruk op me. In een boek ga je immers mee in de gedachten van de hoofdpersoon, terwijl je daar bij de film zelf naar moet gissen. In de boekenkast van mijn ouders vond ik een ander boek van Siebelink, namelijk Vera.

Meteen op de eerste bladzijde ben ik verkocht: met een paar zinnen weet Jan Siebelink een bepaalde sfeer neer te zetten. De proloog maakt me nieuwsgierig naar de mooie, mysterieuze Vera. Wie is deze vrouw? Het eerste hoofdstukken gaan over Vera’s jeugd, die niet helemaal soepel loopt. Er is veel spanning in het gezin. Vera en haar zus Suze verschillen erg van elkaar. Als puber is Vera een buitenbeentje en onbereikbaar voor de jongens uit haar klas, die haar zo mooi vinden. Later heeft ze het ene na het andere vriendje, om het gebrek aan gezelligheid thuis te compenseren.

Verder lezen

Gestameld liedboek – Erwin Mortier

Mijn moeder heeft me vandaag een stofbeurt gegeven, ze meende dat ik een meubel was. Misschien een ladekast of een oud fornuis. Ze ging met een helgeel doekje over de knopen in mijn hemd, naar mijn hals toe, wimpelde ermee rond mijn oren, stofte mijn kin af. Toen gaf ze een teken dat ik mijn mond moest openen – en propte daar de stoflap in en vergat ons.

Dit staat op de eerste bladzijde van Gestameld liedboek, waarin Erwin Mortier schrijft over zijn dementerende moeder. Ik ben meteen verkocht. Het boek bestaat uit korte poëtische stukken. Ik twijfel hoe ik het zal lezen: net als een gedichtenbundel één of twee bladzijden per keer? Maar voor ik het weet heb ik al tien indrukwekkende bladzijden gehad. Als ik het wegleg, is er telkens een drempel om het op te pakken. Het is zo treurig en indrukwekkend. Als ik dan toch weer ga lezen, weet ik weer dat het ook prachtig is.
Verder lezen

De grote goede dingen – Alma Mathijsen

In De grote goede dingen gaat Mila op zoek naar haar overleden vader. Hij was violist en speelde in een strijkkwartet met drie vrienden. De verhalen die Mila over vroeger kent hebben meer de sfeer van een popbandje dat de wereld rond toerde in de hippietijd. Samen met een Don, een oude vriend van haar vader, gaat Mila op reis. Ze weet niet waarheen. Wel weet ze wat het doel is: de violofoon van haar vader terughalen. Een violofoon is een viool met een toeter in plaats van een houten klankkast. Onderweg ontmoeten Mila en Don de twee andere vrienden van het strijkkwartet. De mannen vertellen verhalen over vroeger. Het beeld van haar vader dat zo ontstaat is echter niet zo rooskleurig als Mila’s eigen herinneringen. Ze vraagt zich regelmatig af of ze het wel wil weten.

Verder lezen

De offers – Kees van Beijnum

Eerder las ik van Kees van Beijnum het mooie Dichter aan de Zeedijk, over een jongen die opgroeit in een Amsterdamse kroeg. Daarna koos ik voor Een soort familie en dat bleek zo saai dat ik het halverwege weglegde. Het was dus spannend om aan dit boek te beginnen, dat 512 bladzijden telt en dat ik zou lezen voor boekbloggersclub Een perfecte dag voor literatuur.  De lovende recensie van Tessa zorgde ervoor dat ik het aandurfde.

De offers speelt zich af in Japan in 1946, dus vlak na de Tweede Wereldoorlog. De Nederlandse rechter Rem Brink werkt mee aan het tribunaal om Japanse oorlogsmisdadigers te berechten, samen met tien andere rechters uit diverse landen. Kees van Beijnum heeft hier duidelijk veel historisch onderzoek aan gewijd. Hij weet het zeer helder te verwoorden, zodat een geschiedenisleek als ik het prima kan volgen. Ik vind het zelfs interessant om te lezen hoe de Japanse mannen terecht staan voor bijvoorbeeld hun rol als minister tijdens de oorlog. Brink staat onder druk, omdat hij het niet met het vonnis van de andere rechters eens is.

Verder lezen

Hier blijf ik – Sanneke van Hassel

Sanneke van Hassel kreeg een hele stapel foto’s uit Rotterdam. Een jaar lang koos ze er elke week eentje uit om er een kort verhaal bij te schrijven. De foto’s en verhaaltjes zijn nu gebundeld in een prachtig boek en ik was blij verrast toen ik dat in mijn brievenbus vond: ‘Ooooh kijk nou wat een mooi boek!’ Dat was twee weken geleden en ik blog er vandaag over, al heb ik het nog niet helemaal uit. Deze verhalen zijn namelijk te mooi om in één keer te lezen, dus elke keer lees ik er één of twee, om daarna even stilletjes na te genieten. Verder lezen

Tonio – A.F.Th. van der Heijden

Laatst kreeg ik een overlijdensbericht van iemand die ik lang had gekend. In de uren erna kwamen vanzelf allerlei herinneringen aan haar naar boven. Ik besloot om ze op te schrijven en naar de nabestaanden te sturen, zodat ze het wellicht ooit konden lezen, maar ook omdat ik zelf mijn gedachten kwijt wilde aan het papier. Op zo’n moment lijkt de wereld even stil te staan.

Hetzelfde gebeurt bij schrijver Adri van der Heijden, maar dan in het groot. Op een mooie Pinkstermorgen staan twee agenten voor de deur van Adri en zijn vrouw Mirjam, met het bericht dat hun enige zoon Tonio na een verkeersongeluk in kritieke toestand is opgenomen in het AMC. Adri’s gedachten gaan terug naar de dag dat Tonio geboren werd en de periode daarvoor, waarin hij zijn vrouw leerde kennen en hij zijn kinderwens naar haar uitte. Hij beschrijft dit alles uitgebreid, afgewisseld met korte scènes in het ziekenhuis. Na Tonio’s overlijden gaat het verder met allerlei herinneringen, die worden afgewisseld met beschrijvingen van het vreselijke verdriet dat zijn ouders nu hebben.

1001004011277001

Van der Heijden heeft een prachtige schrijfstijl met veel details, zonder de vaart uit het verhaal te halen. De beschrijvingen van Tonio’s leven zijn haast idyllisch. Hij lijkt de ideale zoon: altijd vrolijk, nooit ruzie, iedereen noemt hem “zo’n lieve jongen”. Niet dat dit ongeloofwaardig overkomt. Ik zie hem zo voor me. Als ik op het station loop, vallen mensen van Tonio’s leeftijd me op. Het zou me niets verbazen als ik hem zou tegenkomen. Oh nee, dat kan niet, hij is dood. Wat een verdriet… Ik kan me er natuurlijk niets bij voorstellen, want ik heb zelf geen kinderen. Waarschijnlijk is het verliezen van je kind pijnlijker dan de dood van wie dan ook in je omgeving. Dat blijkt ook wel uit de verpletterende uitwerking die het overlijden van Tonio op zijn ouders heeft. Ze komen bijna de deur niet meer uit en drogeren zichzelf met valium en alcohol. Tussen deze zwaarmoedigheid en de herinneringen door schrijft Adri ook over kleine huishoudelijke gebeurtenissen: verhuizen, klussen in huis en tuin, de huisdieren. Hij beschrijft de intiemste details en lijkt zich nergens voor te schamen, behalve voor het feit dat hij de dood van zijn zoon niet heeft kunnen voorkomen.

Na 400 (van de 565) bladzijdes vind ik het meer van hetzelfde worden. Van der Heijden lijkt in herhaling te vallen. En toch lees ik verder: zullen Adri en Mirjam het redden? Zal het verdriet dan toch slijten, ondanks dat ze zich dat absoluut niet kunnen voorstellen? Pakken ze hun leven weer op? In dit boek komt daar nog geen antwoord op. In elk geval is A.F.Th. van der Heijden verder gegaan met schrijven, want na dit boek is er nieuw werk van hem uitgekomen. Vijf jaar geleden las ik Weerborstels en dat heeft geen blijvende indruk gemaakt. Maar van iemand die in een rouwperiode al zo mooi schrijft, wil ik toch graag meer lezen.