Heilige huizen in Amersfoort

Een stadswandeling is de ideale manier om een stad (beter) te leren kennen. Amersfoort heeft er sinds kort een wandelroute bij met een specifiek thema: religieus erfgoed in de binnenstad. Het Gilde organiseert rondleidingen en er is een boekje waarin je alles kunt nalezen of waarmee je zelf kunt gaan lopen.

Verder lezen

Advertenties

Flexibel geloven: zingeving voorbij de grenzen van religies

Nederland is een seculier land geworden en de kerken worden leger, maar ondertussen gelooft meer dan de helft van de Nederlanders dat er meer is tussen hemel en aarde. Velen zijn op zoek, gaan naar yoga en lezen de Happinez. Anderen verdiepen zich in oude religies, om daar vervolgens uit te halen wat goed voelt. Dat laatste doen de elf mensen in het boek Flexibel geloven. Voor dit boek heeft Frieda Pruim de interviews afgenomen en Manuela Kalsky schreef er een wetenschappelijke beschouwing achteraan.

Zes van de geïnterviewden geven aan dat ze twee of meer religies combineren. Verder lezen

Parnassia – Josha Zwaan

Bij de leesgroep wisselen we vaak boekentips uit. Iemand vertelde dat ze Parnassia een ontzettend mooi boek vond. Toen ik het thema zag, aarzelde ik even; tot voor kort vermeed ik bijna alle boeken over oorlog, met name als het over de Tweede Wereldoorlog ging. Maar ik heb me voorgenomen om dat niet meer te doen en daarom begin ik aan het verhaal over Anneke. Ze is zeventig jaar als ze haar dochter Sandra ontmoet op het strand. Dat is heel bijzonder, want ze hebben elkaar niet meer gezien sinds Sandra als tiener bij haar ouders werd weggehaald, samen met haar broertje en zusje. Maar nu wil Sandra weten wie ze is, waar ze vandaan komt, wie haar ouders waren. Ze is al wat op het spoor gekomen, maar Anneke kan een heleboel puzzelstukjes geven. Als ze dat tenminste wil en kan.

Anneke heeft altijd geprobeerd om haar verleden achter zich te laten, maar nu begint ze toch te vertellen, subtiel aangemoedigd door Sandra. De eerste jaren van haar leven heette ze Rivka en woonde ze bij haar joodse ouders, met haar broer Simon. Verder lezen

Dit zijn de namen – Tommy Wieringa

Drie jaar geleden lazen we met de boekenkring van de kerk ‘Joe Speedboot’.  Ik vond het een geweldig boek, vooral qua schrijfstijl. Op de kring bleek echter dat er ook lezeressen waren die het verschrikkelijk vonden, terwijl ik het al een paar keer cadeau had gegeven… Toch viel de keuze voor de komende kringavond weer op een boek van Tommy Wieringa. Voor ‘Dit zijn de namen’ kreeg hij de Libris Literatuurprijs en verschillende twitteraars waren er positief over.

download

Het boek speelt zich af in een fictieve stad omringd door de steppe, wat mij deed denken aan een land als Kazachstan. Twee verhaallijnen wisselen elkaar af. Ten eerste gaat het over een politieman in de grote stad die ontdekt dat hij joods is. Hij verdiept zich in het jodendom met behulp van de rabbijn, die de laatste jood in de stad is. Ten tweede gaat het over een groep mensen die door mensensmokkelaars over een grens worden gezet in de hoop een beter leven tegemoet te gaan. Het mondt echter uit in een lange reis over de steppe, waarbij ze maanden geen mens tegenkomen.

De politieman en de reizigers komen pas op tweederde van het boek bij elkaar en dat vond ik veel te lang duren. Pas op vijfzesde van het boek wordt het verband expliciet gemaakt (en dat vond ik ook veel te laat, vandaar dat ik het wel verklap): de reizigers door de steppe worden vergeleken met het joodse volk dat veertig jaar lang door de woestijn trok voor ze het beloofde land binnen konden gaan. Tijdens het lezen vroeg ik me steeds af wat de samenhang tussen de verschillende thema’s was. Ik vond het ook erg fragmentarisch. Diverse stukjes vond ik niet relevant voor het verhaal.

Ook dit boek bewijst dat smaken verschillen. Ik vond het goed leesbaar, maar het kon me niet echt boeien. Als het niet voor de leeskring was, het ik het waarschijnlijk niet uitgelezen.