De ziekte & De dood – Jonas Gardell

Jonas Gardell heeft met de trilogie Een verhaal over liefde, ziekte en dood een monument geschreven voor alle homo’s die hiv hebben opgelopen en aan aids zijn gestorven. Dat waren er heel veel in de jaren tachtig, toen het virus naar Zweden kwam. In de jaren negentig werden medicijnen ontwikkeld, waardoor de ziekte onder controle gehouden kan worden. Maar in die beginjaren sloeg aids om zich heen om de ontluikende homobeweging kapot te slaan. ‘Een straf van God,’ zeiden sommigen. ‘Hun eigen schuld,’ beweerden velen.

In het eerste deel ontmoeten de hoofdpersonen elkaar: Rasmus en Benjamin, allebei negentien, vallen als een blok voor elkaar op het jaarlijkse kerstfeest bij Paul. Daar ontmoeten ze ook Seppo, Reine, Bengt en Lars-Åke. Ik was erg onder de indruk van De liefde en wilde daarom meteen door met De ziekte en De dood.

Verder lezen

Advertenties

Hoogvlakte – Naomi Rebekka Boekwijt

Wat doet een Nederlandse jonge vrouw op een boerderij van een oude Zwitserse boer in het midden van niets? Maite is 25 jaar, rijdt tractor en motor, verzorgt de dieren en rooit de aardappelen. Ze leeft samen met boer Moser, die niet veel zegt. Tijdens het eten leest hij uit de bijbel, meestal het verhaal over Noach in de ark. Moser wil ook een ark, voor als de rivier de Thur zal overstromen.

In korte zinnen schetst Naomi Rebekka Boekwijt het leven van Maite op de boerderij. Verder lezen

Portret van een man – Jens Christian Grøndahl

In mijn zeventiende poll kreeg Portret van een man de meeste stemmen. Ik mocht dus weer aan de Literatuur en dat is heerlijk, maar ik moet bekennen dat ik een beetje schrok toen ik zag dat het boek 367 bladzijden telt. Bovendien begon het niet meteen heel boeiend. Jens Christian Grøndahl schrijft geen spannende verhalen waarbij je op het puntje van je stoel zit. En toch wilde ik steeds doorlezen… Hoe kan dat?

De hoofdpersoon krijgt nergens in het boek een naam, zelfs niet als iemand anders zich aan hem voorstelt en ik verwacht dat hij dan ook wel zijn naam zal zeggen. Als oude man kijkt hij terug op zijn leven. Het boek bestaat uit drie delen. In het eerste deel is hij achttien jaar, in het tweede midden veertig en tot slot kijkt hij terug op zichzelf rond zijn zestigste verjaardag. Maar in het tweede en derde deel kijkt hij ook weer terug op eerdere gebeurtenissen in zijn leven. Het is dus bepaald geen chronologische vertelling, maar er zijn wel stukken waarbinnen ik wil weten hoe het verdergaat. Al gaat het toch vooral om de mooie schrijfstijl en de manier waarop de hoofdpersoon zijn leven probeert te duiden. Vrouwen staan daarin centraal: Verder lezen

De waren – Daniël Rovers

Ade, Ricky en Bob vieren hun twintigjarig jubileum als vrienden. Dat doen ze in Nijmegen, de stad waar ze elkaar als studenten leerden kennen.

Daar zaten ze dan, inmiddels twee keer zo oud als twintig jaar terug. Ze hadden een punt bereikt vanwaar je geacht werd eindelijk overzicht te hebben en te zien hoe de wereld in elkaar stak. Maar het enige wat daar te ontdekken viel, was dat het uitzichtpunt niet bestond. Kwam je ooit vooruit? Bleef je niet eerder in een cirkel bewegen, in zo’n oneindige lus van M.C. Escher die zonder begin en einde blijft?

Verder lezen

Helemaal het einde – Lisette Jonkman

De chicklit is niet een genre dat je vaak tegenkomt op deze blog, maar voor de boeken van Lisette Jonkman maak ik een uitzondering. Haar nieuwste boek is weer een pageturner volgens het inmiddels bekende concept: een verwaande, onhandige hoofdpersoon valt voor een nerd-achtige jongen en het duurt natuurlijk een tijd voor ze elkaar krijgen. Deze keer is de hoofdpersoon Roxanne, een wereldberoemde rockzangeres. Met haar band reist ze de hele wereld over en de fans liggen aan haar voeten. Ze zwemt in het geld en er wordt veel gefeest, gedronken en ook gesnoven. Maar de laatste tijd zit Roxy niet zo lekker in haar vel en als haar beste vriendin komt te overlijden, stort ze in. Haar manager stuurt haar voor een paar maanden terug naar Nederland.

Verder lezen

The Chilbury ladies’ choir – Jennifer Ryan

In 1940 besluit de dominee van Chilbury om het kerkkoor op te heffen. Bijna alle mannen zijn van huis om te vechten tegen de nazi’s in de Tweede Wereldoorlog. Een koor zonder mannen bestaat niet, dus de vrouwen zullen ook niet meer samen zingen. Maar dan komt muziekdocent Prim in het dorp wonen. Zij richt een nieuwe koor op, met alleen dames. Dat is even wennen, maar uit nieuwsgierigheid komen de vrouwen en meisjes naar de eerste repetitie. Prim is van mening dat ze in deze omstandigheden juist wel samen moeten zingen. Ze hebben muziek en elkaar nodig om de oorlog door te komen.

I explained that now there’s a war going on, we’re far more in need of a choir than ever before. We need to be able to come together and sing, to make wonderful music and help ourselves through this dreadful time.

Verder lezen

’s Middags zwem ik in de Noordzee – Wim Brands

Wim Brands is bekend geworden als presentator van het televisieprogramma VPRO Boeken, maar hij was in de eerste plaats dichter. ’s Middags zwem ik in de Noordzee is zijn laatste gedichtenbundel voordat hij zelf een einde aan zijn leven maakte. In sommige van zijn verzen komt het thema zelfmoord terug. Naast lijden en dood gaat het ook over liefde, die door alles heen kan blijven.

In de eerste nacht nadat ik had
gehoord dat je ziek was
schrok ik wakker.

Het waaide buiten. Het waait, zei
jij, die nog geen oog dicht had
gedaan, en je glimlachte.

Ik begreep het pas later.

Wat er ook is, het zal de natuur een
zorg zijn.

Het waait, het waaide – buiten klonk
de troost van onverschilligheid.

Verder lezen