Niemand houdt mij tegen – Evert Hartman

Als tiener vond ik de boeken van Evert Hartman erg goed: spannend en met fascinerende thema’s. Toen ik vorig jaar in de bibliotheek van de Bijlmer was, zag ik Niemand houdt mij tegen tussen de afgeschreven boeken liggen, in de verkoop. Die kon ik niet laten liggen. Ik kon me nog iets herinneren over het half overstroomde Nederland en iets met klonen. Mijn broer wist nog precies hoe de voorkant eruitzag; blijkbaar heeft het boek ook op hem indruk gemaakt.

Hoofdpersoon Richard is zestien jaar als hij in een warenhuis ziet dat twee illegale Vlaamse meisjes worden opgepakt door de politie. Hij is op slag verliefd op één van de twee en daarom haalt hij het in zijn hoofd (als een lekker impulsieve puber) dat hij die meisjes wil opsporen om ze te helpen. Hij besluit de hulp in te roepen van Wesley, die hij net heeft ontmoet. Wesley blijkt een kloon te zijn en hij is superslim. Verder lezen

Hallo muur – Erik Jan Harmens

In de bibliotheek kom ik Hallo muur tegen. Ik heb daar al een paar enthousiaste blogs over gelezen en ik twijfelde steeds of het wat voor me is. Laatst zag ik Erik Jan Harmens bij de literaire show van Waumans en Victoria, waar hij werd geïnterviewd over zijn nieuwe boek Pauwl. Ik vond ‘m daar wel grappig, dus staand in de bibliotheek lees ik een hoofdstukje. En nog eentje. En nog eentje ergens in het midden. Ik blijf twijfelen, maar het leest wel makkelijk, dus ik leen het toch maar.

Hallo muur is sterk autobiografisch. Tot in detail vertelt Erik Jan over zijn eigen leven, tot de intiemste dingen toe. Ik weet natuurlijk niet of hij daar wat bij heeft verzonnen, dat zou best kunnen, want het is een schrijver. Ik vind het vaak wel grappig en herkenbaar, andere keren is hij gewoon een vieze man. Maar misschien is iedereen wel af en toe een smeerlap, stiekem. Wat Erik Jan ook stiekem doet is drinken. Nouja, soms zuipt hij ook met vrienden, die blijkbaar ook allemaal wel van een borrel houden. Of eigenlijk liever van tien. Eindeloos zijn de opsommingen van hoeveel Westmalle Tripels en sterke drank hij elke avond drinkt.

Verder lezen

De twee rivieren – Inez van Dullemen

Inez van Dullemen was negentien jaar toen ze debuteerde. Bijna zeventig jaar later is ze gestopt met schrijven, maar ze kan het toch niet laten om herinneringen te noteren. Die fragmenten vormen samen De twee rivieren. Een aantal stukjes gaan over de vogels in haar tuin. Met sommige heeft ze een speciale band. Maar ze verlangt terug naar de prachtige natuur die ze zag op haar vele verre reizen, van Antarctica tot de jungle van Zuid-Amerika. Daar speelt zich ook het boek af dat ik acht jaar geleden van haar las: Het land van zwart en rood. Ik kan me er weinig van herinneren, maar wel dat ik het zo prachtig geschreven vond en dat ik meer van deze schrijver wilde lezen. Ook in dit laatste boek komen reizen veelvuldig aan bod en het is heerlijk om erover te lezen. Verder lezen

Weg – Minke Douwesz

Weg kreeg de meeste stemmen in de afgelopen poll. Het boek is zwaarder en heeft meer bladzijden dan je zou verwachten als je het ziet. Het dunne maar stevige papier en het lettertype van uitgeverij Van Oorschot doen me denken aan de serie Het Bureau van J.J. Voskuil. Ook qua schrijfstijl lijkt het daarop: het leven van de hoofdpersoon wordt zeer gedetailleerd verteld. Daardoor zie ik het helemaal voor me en kruip ik weg in het verhaal.

Edith is gynaecoloog en woont op een boerderijtje samen met haar vriendin Norma, twee ezels, twee katten en een hond. Ediths proefschrift over meisjes met anorexia is bijna klaar. Naast haar werk als arts zit ze ’s avonds thuis vaak nog te werken aan haar laatste artikel. Ondertussen is Norma werkloos thuis, want ze werd overspannen tijdens de verbouwing van het huis. Daardoor lijdt ze aan heftige migraine. Hun relatie loopt momenteel erg stroef, doordat hun levens zo anders zijn en ze elkaar niet begrijpen. Toen ze elkaar net kenden vond Edith het juist fijn om met iemand te zijn die zo anders was dan zijzelf. Maar Norma ontpopte zich als iemand die helemaal niet zo avontuurlijk was, maar ‘onaangepast, wantrouwend, mensenschuw’. In het begin moet ik soms even puzzelen wie nou wie is in de vele dialogen: bij een heterostel heb je hij en zij, maar Minke Douwesz heeft dit elegant opgelost door het consequent over ‘ze’ te hebben als het over Edith gaat en Norma is ‘zij’.

Verder lezen

Een steen openvouwen – Alexis de Roode

Ik lees liever boeken dan dat ik ze luister, maar gedichtenbundels zouden allemaal een luisterboek moeten worden. Het voegt zoveel toe als je een dichter zijn werk hoort voordragen. Natuurlijk is het handig om het ook op papier te hebben. Een boek met een cd of download erbij, dat zou ideaal zijn. Laatst hoorde ik Alexis de Roode voordragen uit zijn nieuwe boek tijdens de literaire voorstelling van Rob Waumans en Ivo Victoria. Ik zou wel vaker naar het theater willen om schrijvers te horen, want dit was ontzettend leuk. En het was voor mij de aanleiding om Een steen openvouwen aan te schaffen. Alexis de Roode is daarmee de eerste dichter waarvan ik een tweede bundel lees.

Verder lezen

Toen ik je zag – Isa Hoes

In 1990 begon Goede tijden, slechte tijden, de eerste Nederlandse soap. Ik zat op de basisschool en al gauw waren alle meisjes in de klas gek op Arnie of Peter, de laatste gespeeld door Antonie Kamerling. Bij ons thuis werd er gewoon naar het NOS-journaal gekeken om acht uur, maar af en toe waren mijn ouders weg, hadden we een oppas en konden we een aflevering kijken. Ik kende dus ook de grappige kapsels van Myriam, gespeeld door Isa Hoes. Zij werd in die tijd verliefd op Antonie en ze werden daarmee in één klap het beroemdste koppel van Nederland. Het was dan ook een grote schok voor veel mensen toen Antonie jaren later zelfmoord pleegde. Wat was daar gebeurd?

Verder lezen

Leesreis door de provincies: Drenthe

Drenthe, 1767. Elsjen Roelofs zit gevangen omdat ze haar man heeft vermoord met rattengif in de roggebrij. Het was niet haar bedoeling, maar Jan is op een nare manier overleden en nu moet ze daarvoor boeten. Elsjen is zwanger van haar tweede kind, dat geboren wordt in de gevangenis. Daarna mag ze een paar weken uitrusten tot ze sterk genoeg is om het oordeel te ondergaan. Ze heeft de hele dag niets te doen, behalve haar kinderen missen en piekeren over de toekomst. Daarom besluit ze om al schrijvend terug te kijken op haar leven.

Verder lezen