De kleurloze Tazaki Tsukuru en zijn pelgrimsjaren – Haruki Murakami

Eindelijk lees ik weer eens iets van de grote Murakami! Ik had het e-book van De kleurloze Tazaki Tsukuru en zijn pelgrimsjaren vorig jaar gekocht om te lezen voor mijn leesgroep, maar degene die het boek had uitgekozen wilde toch iets anders bespreken. Ze had namelijk van iemand gehoord dat het niet zo’n goed boek was. En ik had ook een paar keer gelezen dat dit een ‘mindere’ Murakami zou zijn. Maar ja, het blijft Murakami en ik heb het boek al, dus ik begin er vol goede moed aan.

Verder lezen

Americanah – Chimamanda Ngozi Adichie

Op mijn leesreis om de wereld is het wel weer eens tijd om naar Afrika te gaan en daarom kies ik voor Americanah. Ho, dat klinkt niet helemaal logisch. Maar ik weet tevoren niet hoeveel van het boek zich in Amerika afspeelt en hoeveel in Nigeria, het geboorteland van de Chimamanda Ngozi Adichie. Wel weet ik dat het boek hoog scoort op Goodreads en bij collega-bloggers en dat geeft de doorslag; ik koop het e-book van bijna 600 bladzijden.

Ifemelu zit bij de kapper om haar haar te laten vlechten. Binnenkort zal ze terugverhuizen naar Nigeria, na dertien jaar Amerika. Terwijl ze bij de kapper zit (dit komt steeds terug) komen er lange flashbacks op haar leven. Ifemelu groeide op als enig kind bij haar ouders, maar er kwam genoeg familie over de vloer, zoals haar tante Uju. Op de middelbare school krijgt ze verkering met Obinze en de twee lijken voor elkaar gemaakt. Ook op de universiteit blijven ze samen. Maar er zijn veel stakingen en Ifemelu krijgt het voor elkaar om in Amerika te kunnen gaan studeren. Naar het buitenland gaan is voor veel van haar leeftijdsgenoten de ultieme droom. Niet dat ze het slecht hebben in Nigeria: er is geen oorlog en ze hebben genoeg te eten. Maar het leven lijkt er zo vast te liggen. In het buitenland liggen alle mogelijkheden nog open.

Verder lezen

Niemand houdt mij tegen – Evert Hartman

Als tiener vond ik de boeken van Evert Hartman erg goed: spannend en met fascinerende thema’s. Toen ik vorig jaar in de bibliotheek van de Bijlmer was, zag ik Niemand houdt mij tegen tussen de afgeschreven boeken liggen, in de verkoop. Die kon ik niet laten liggen. Ik kon me nog iets herinneren over het half overstroomde Nederland en iets met klonen. Mijn broer wist nog precies hoe de voorkant eruitzag; blijkbaar heeft het boek ook op hem indruk gemaakt.

Hoofdpersoon Richard is zestien jaar als hij in een warenhuis ziet dat twee illegale Vlaamse meisjes worden opgepakt door de politie. Hij is op slag verliefd op één van de twee en daarom haalt hij het in zijn hoofd (als een lekker impulsieve puber) dat hij die meisjes wil opsporen om ze te helpen. Hij besluit de hulp in te roepen van Wesley, die hij net heeft ontmoet. Wesley blijkt een kloon te zijn en hij is superslim. Verder lezen

Hallo muur – Erik Jan Harmens

In de bibliotheek kom ik Hallo muur tegen. Ik heb daar al een paar enthousiaste blogs over gelezen en ik twijfelde steeds of het wat voor me is. Laatst zag ik Erik Jan Harmens bij de literaire show van Waumans en Victoria, waar hij werd geïnterviewd over zijn nieuwe boek Pauwl. Ik vond ‘m daar wel grappig, dus staand in de bibliotheek lees ik een hoofdstukje. En nog eentje. En nog eentje ergens in het midden. Ik blijf twijfelen, maar het leest wel makkelijk, dus ik leen het toch maar.

Hallo muur is sterk autobiografisch. Tot in detail vertelt Erik Jan over zijn eigen leven, tot de intiemste dingen toe. Ik weet natuurlijk niet of hij daar wat bij heeft verzonnen, dat zou best kunnen, want het is een schrijver. Ik vind het vaak wel grappig en herkenbaar, andere keren is hij gewoon een vieze man. Maar misschien is iedereen wel af en toe een smeerlap, stiekem. Wat Erik Jan ook stiekem doet is drinken. Nouja, soms zuipt hij ook met vrienden, die blijkbaar ook allemaal wel van een borrel houden. Of eigenlijk liever van tien. Eindeloos zijn de opsommingen van hoeveel Westmalle Tripels en sterke drank hij elke avond drinkt.

Verder lezen

Het kleine meisje van meneer Linh – Philippe Claudel

Philippe Claudel is een bekende schrijver, maar ik had nog nooit iets van hem gelezen. Zijn boeken gaan vaak over oorlog en dat vermijd ik liever, maar ik wil me daar wel graag overheen zetten. Iemand van mijn leesclub koos voor Het kleine meisje van meneer Linh, een boekje dat ik ook al tegenkwam in Hoe lees ik? van Lidewijde Paris. Het fragment dat zij citeert sprak mij erg aan en daarom was ik erg benieuwd naar de rest van het verhaal.

Meneer Linh vertrekt uit zijn geboorteland Viëtnam. Zijn zoon en schoondochter zijn overleden en zijn vrouw is al jaren dood. Door een bombardement is het hele dorp met de grond gelijk gemaakt. Alleen zijn kleindochter Sang Diû leeft nog. Ze is zes weken oud en meneer Lin neemt haar mee op de boot naar een ver land. Wekenlang moeten ze reizen. Maar het meisje blijft rustig.

Verder lezen

De twee rivieren – Inez van Dullemen

Inez van Dullemen was negentien jaar toen ze debuteerde. Bijna zeventig jaar later is ze gestopt met schrijven, maar ze kan het toch niet laten om herinneringen te noteren. Die fragmenten vormen samen De twee rivieren. Een aantal stukjes gaan over de vogels in haar tuin. Met sommige heeft ze een speciale band. Maar ze verlangt terug naar de prachtige natuur die ze zag op haar vele verre reizen, van Antarctica tot de jungle van Zuid-Amerika. Daar speelt zich ook het boek af dat ik acht jaar geleden van haar las: Het land van zwart en rood. Ik kan me er weinig van herinneren, maar wel dat ik het zo prachtig geschreven vond en dat ik meer van deze schrijver wilde lezen. Ook in dit laatste boek komen reizen veelvuldig aan bod en het is heerlijk om erover te lezen. Verder lezen

Weg – Minke Douwesz

Weg kreeg de meeste stemmen in de afgelopen poll. Het boek is zwaarder en heeft meer bladzijden dan je zou verwachten als je het ziet. Het dunne maar stevige papier en het lettertype van uitgeverij Van Oorschot doen me denken aan de serie Het Bureau van J.J. Voskuil. Ook qua schrijfstijl lijkt het daarop: het leven van de hoofdpersoon wordt zeer gedetailleerd verteld. Daardoor zie ik het helemaal voor me en kruip ik weg in het verhaal.

Edith is gynaecoloog en woont op een boerderijtje samen met haar vriendin Norma, twee ezels, twee katten en een hond. Ediths proefschrift over meisjes met anorexia is bijna klaar. Naast haar werk als arts zit ze ’s avonds thuis vaak nog te werken aan haar laatste artikel. Ondertussen is Norma werkloos thuis, want ze werd overspannen tijdens de verbouwing van het huis. Daardoor lijdt ze aan heftige migraine. Hun relatie loopt momenteel erg stroef, doordat hun levens zo anders zijn en ze elkaar niet begrijpen. Toen ze elkaar net kenden vond Edith het juist fijn om met iemand te zijn die zo anders was dan zijzelf. Maar Norma ontpopte zich als iemand die helemaal niet zo avontuurlijk was, maar ‘onaangepast, wantrouwend, mensenschuw’. In het begin moet ik soms even puzzelen wie nou wie is in de vele dialogen: bij een heterostel heb je hij en zij, maar Minke Douwesz heeft dit elegant opgelost door het consequent over ‘ze’ te hebben als het over Edith gaat en Norma is ‘zij’.

Verder lezen