De tijd van de grote verwachtingen – Konstantin Paustovski

Het vierde deel van Konstantin Paustovski’s autobiografie speelt zich bijna helemaal af in Odessa rond 1920. De stad is geblokkeerd en de mensen kunnen geen kant op. Ze lijden honger en kou. Maar terugkijkend weet Paustovski vooral de mooie momenten te herinneren.

De tijd heeft van vroegere zorgen en noden reeds lang de scherpe kantjes afgeslepen. Het geheugen keert er slechts met tegenzin naar terug en geeft de voorkeur aan de gelukkige herinneringen van het verleden met zijn schaarse vrolijke momenten, die in de loop van de jaren hun volle omvang en betekenis hebben gekregen. Tyfus noch honger, ons ijzige kamertje noch de totale onzekerheid over de dag van morgen heeft ons geloof in een gelukkig lot voor ons volk kapot kunnen maken.

Verder lezen

Advertenties

Begin van een onbekend tijdperk – Konstantin Paustovski

Vorig jaar las ik het prachtige eerste deel over de jeugd van Konstantin Paustovski en het indrukwekkende tweede deel over zijn studententijd (waarin amper wordt gestudeerd). Het derde deel van zijn autobiografie is getiteld Begin van een onbekend tijdperk en speelt zich af in 1917, tijdens de Russische revolutie. De mensen leven in enorme onzekerheid over de meest basale dingen: waar haal ik vandaag eten vandaan en hoe veilig is de plek waar ik nu woon? Paustovski vertrekt op een gegeven moment van Moskou naar de Oekraïne, waar zijn zus en moeder al naartoe zijn gevlucht. Zijn reizen leveren ongelooflijke verhalen op, bijvoorbeeld hoe het was in een goederentrein die in 18 dagen van Kiev naar Odessa reed. Ik heb even opgezocht hoe lang dat is: amper 500 kilometer. Maar in oorlogstijd mag je al blij zijn als je zo’n rit overleeft. Paustovski lijkt het geen probleem te vinden om steeds te verhuizen, maar er is een grens: hij gaat niet buiten Rusland. Hij houdt van zijn enorme, uitgestrekte land, al is het er zo zwaar en gebeuren er absurde dingen. Als het fictie was, zou het ongeloofwaardig zijn, zo vaak ontloopt hij de dood op het nippertje.

Verder lezen

Conquistador – Johan Klein Haneveld

Johan Klein Haneveld neemt me mee naar de verre of zeer verre toekomst. De mensheid heeft zich verspreid over het hele heelal. Een lichaam van vlees en bloed gezond houden is niet langer meer het hoogste doel, want het is toch veel makkelijker om je te laten overzetten naar een computerbrein en als machine met bewustzijn verder te leven.

De verhalen in Conquistador staan in chronologische volgorde. In het eerste verhaal is het nog erg vooruitstrevend en peperduur om je te laten overzetten naar een machinelichaam, dat lijkt op wat je had, maar dan mechanisch. Het is meteen spannend en ik lees het met grote interesse.

Verder lezen

Het boekenweekgeschenk van 2018

Het boekenweekgeschenk van vorig jaar (door Herman Koch) staat nog op mijn plankje met te lezen boeken, maar naar die van dit jaar heb ik uitgekeken, dus ik heb hem zaterdag meteen aangeschaft. Er wordt veel van Griet Op de Beeck gehouden en ik hoop dat dat voldoende opweegt tegen het commentaar dat ze af en toe te verduren krijgt. Gisteren zag ik al wat negatieve geluiden voorbijkomen op twitter, maar ik ben het daar totaal niet mee eens.

Gezien de feiten begint al ijzersterk, met de beschrijving van het samenzijn na de begrafenis van Ludo. Verder lezen

Mensen op Mars – Joris van Casteren

Het boek Mensen op Mars zag ik al een paar keer in de bibliotheek voordat ik besloot om het te lenen, want het bleef me aantrekken. In tegenstelling tot veel science-fiction-boeken is dit non-fictie, want het gaat over mensen die écht naar Mars willen. Er zijn verschillende organisaties die hieraan werken: niet alleen de bekende NASA en ESA, maar ook een paar particuliere clubjes. Misschien ken je Elon Musk, de man van de Tesla, die plannen heeft om naar Mars te gaan. Maar in dit boek ligt de focus op een Nederlands initiatief: Mars One.

Joris van Casteren heeft een typische schrijfstijl. Van elke persoon die hij ontmoet beschrijft hij hoe diegene eruitziet. Ik vind dat vaak een beetje denigrerend overkomen, alsof hij die mensen niet helemaal serieus neemt. Misschien doet hij het wel om de lezer te helpen de vele namen uit elkaar te houden, maar het duizelt me af en toe toch. In het begin van het boek ben ik nog gretig. Wat bezielt die mensen? Waarom wil iemand zeven maanden in een capsule gaan zitten om in een afgesloten ruimte op Mars te gaan leven? Het idee van Mars One is dat veel kosten bespaard kunnen worden doordat de mensen nooit meer naar de aarde zullen terugkeren. Wat zijn dat voor types, die dat wel zien zitten?

Verder lezen

Eighty days – Matthew Goodman

Geef jij ook weleens iemand een boek cadeau met in je achterhoofd het idee dat je het later dan mooi kunt lenen om het zelf ook te lezen? Dat deed ik in 2016 bij mijn vader. Over boeken die ik aan hem geef schreef ik eerder dit artikel en laatst leende ik van hem het boek Eighty days: Nellie Bly and Elizabeth Bisland’s History-Making Race Around the World.

In 1889 leefde in New York een jonge vrouw, Nellie Bly, die aan onderzoeksjournalistiek deed. Ze schreef bijvoorbeeld over de beroerde omstandigheden van fabrieksarbeiders en had zich zelfs laten opnemen in een psychiatrisch ziekenhuis om de misstanden aldaar aan de kaak te kunnen stellen. Er waren nog maar weinig vrouwelijke journalisten en ze beperkten zich meestal tot de vrouwenpagina in de krant, waar het over mode en opvoeding ging. Een jonge vrouw die alleen op pad zou gaan om rapportages te maken, dat was toch veel te gevaarlijk. Maar Nellie trok zich daar niets van aan en nu had ze een geweldig idee: ze wilde het fictieve record van een reis om de wereld verbreken, dat Jules Verne in zijn beroemde boek op tachtig dagen had gezet.

Ze haalde de hoofdredacteur van de krant The World over om haar die reis te laten maken en dat werd een gigantische publieksstunt. Op de dag dat Nellie Bly op de boot stapte richting Europa, las de hoofdredacteur van The Cosmopolitan erover en hij besloot om ook iemand te sturen. Elizabeth Bisland werd opgetrommeld om diezelfde middag nog op reis te gaan, maar dan westwaarts. Wie zou eerder terugkomen?

Verder lezen

De mensengenezer – Koen Peeters

Een man wil veertig jaar nadat hij zijn studie heeft afgebroken alsnog zijn scriptie schrijven. Hij zoekt zijn oude professor op, die hij nu bij de voornaam mag noemen: Remi. De scriptie zal gaan over de cultuur van de Yaka’s, een volk in Congo, en dan in het bijzonder over krokodillen. Tijdens de gesprekken tussen de student en de professor gaat het echter ook over Remi’s jeugd in de Westhoek, in het puntje van West-Vlaanderen bij de Franse grens.

Net als mijn hond snoof ik aan de avondlucht. Samen ademden we traag in en uit.

Koen Peeters beschrijft heel treffend het boerenleven. Remi werkt na schooltijd hard mee op de boerderij. Vaak mag hij mee met zijn nonkel Marcel die hem vertelt over de grote oorlog. Ze bezoeken de vele begraafplaatsen waar ze Engelse grafopschriften lezen en uitrekenen op welke leeftijd de jonge soldaten sneuvelden.  Verder lezen