En het sneeuwde in Rome – Stefan van Dierendonck

De debuutroman van Stefan van Dierendonck vond ik erg goed. Daarom leen ik zijn tweede boek van de bibliotheek zodra het er is. En het sneeuwde in Rome is nog autobiografischer dan En het regende brood. Waar Stefan in het eerste boek nog voor een alter ego koos, net als hij een priester met glutenallergie, laat hij zichzelf in het tweede boek helemaal samenvallen met de hoofdpersoon. Bovendien zijn er kleine stukjes die zich in het heden afspelen, waarbij hij soms reflecteert op wat hij net heeft geschreven over vijftien jaar geleden.

In het jubeljaar 2000 is Stefan als jonge priester naar Rome gestuurd door zijn bisschop, om daar te gaan studeren. Verder lezen

Advertenties

En het regende brood – Stefan van Dierendonck

‘Ken je dat boek van die priester met glutenallergie?’ vroeg mijn collega. Dat klonk wel interessant, dus ik besloot En het regende brood uit de bieb te lenen. Op de achterkant staat dat het autobiografisch is, wat me nog nieuwsgieriger maakte. En ik werd niet teleurgesteld!

Pater Johannes krijgt van zijn abt een doos van Clemens, die zijn leerling-priester was en overleden is. In de doos zitten foto’s en dagboeken, op papier en op cassettebandjes. Johannes besluit om er een boek van te maken. In het begin vind ik deze constructie een beetje verwarrend, maar ik herinner mezelf eraan dat ‘ik’ de pater is en ‘hij’ Clemens. Pas later wordt de persoon van pater Johannes wat meer ingekleurd: hij was pastoraal begeleider van priesterstudenten op het seminarie.

Verder lezen

IJsbrood – Owen Donkers

Omdat ik in een paar dikke boeken bezig ben, heb ik tussendoor nog een dun boekje gelezen. IJsbrood gaat over een jongen van elf jaar. Op een dag is zijn moeder verdwenen. Na drie dagen biecht zijn vader op dat ze een tijdje bij Ron gaat wonen, een gescheiden vriend. Volgens zijn zus gaan hun ouders nu ook scheiden, maar dat roept ze al jaren. De jongen is meer bezig met damlessen en de schoolkampioenschappen dammen.

Wat opvalt is dat het niet in het heden speelt, maar in de tijd dat Owen Donkers en ikzelf elf jaar waren: het gaat over guldens en Raiders. De herkenbaarheid maakt dit boek wel leuk. Verder lijkt het wel een kinderboek, waar op zich niets mis mee is. Helaas blijft het vlak. Pas helemaal aan het einde overdenkt de jongen de situatie en komen er wat emoties los. Helaas heeft het verhaal een open einde. IJsbrood is aardig geschreven en een goed tussendoortje, maar het zal me niet lang bij blijven.

download (9)