Halleluja – Annelies Verbeke

Mijn lievelingsverhalen beginnen realistisch, waarna er langzaam iets absurds binnensluipt, zonder dat ik het door heb. Zo doet de verteller me geloven dat het waar is, totdat het verhaal uit is en ik denk: wacht even, kan dit echt? Belcampo beheerst die kunst, maar ook Annelies Verbeke kan het. Eerder las ik haar boek Vissen redden en dat sprak me niet zo aan, maar in Halleluja blinkt ze uit met vijftien korte verhalen.

Verder lezen

Advertenties

Aan doodgaan dachten we niet – Gerda Blees

Na tien dagen heb ik The Outrun bijna uit en ondertussen ben ik nog steeds bezig in Paustovski’s Verre jaren. Dat zijn allebei fantastische boeken, maar ik word onrustig. Het duurt even voor ik doorheb wat er aan de hand is. Ik wil afwisseling, dus korte verhalen! Ik kijk in mijn enorme leeslijst en kies voor het debuut van Gerda Blees, dat dit jaar is verschenen.

Verder lezen

De gedaanteverwisseling – Franz Kafka

Voor mijn leeskring begon ik aan Tender is the night van F. Scott Fitzgerald, die vooral bekend is van The great Gatsby. Ik kwam er maar zeer moeizaam doorheen en hoopte stiekem dat degene die het had gekozen er vanaf zou zien… en ja hoor, twee weken voor de afgesproken datum kwam er een e-mail dat ze er niet doorkwam en ook anderen bekenden dat het niet lukte. Omdat er niet zoveel tijd meer was, besloten we een dun boek te kiezen, in de verwachting dat toch niet iedereen het zou gaan lezen. Dan hadden we toch een goede smoes om bij elkaar te komen en gezellig te kletsen (want daar gaat een boekenclub toch ook om!)

De gedaanteverwisseling is een verhaal van Franz Kafka. Ik denk dat iedereen weleens heeft gehoord van zijn boek Het proces, maar wie heeft het echt gelezen?  Verder lezen

De stad en de tijd – Jonathan Robijn

Brussel is een beetje zoals West-Berlijn vroeger: een hoofdstad waar vooral Frans wordt gesproken terwijl in de omringende plaatsen het Nederlands de voertaal is. Deze bijzondere stad speelt de hoofdrol in De stad en de tijd. Het boek start ten tijde van de Wereldtentoonstelling in 1958, met het Atomium. In elk hoofdstuk speelt een andere Brusselaar de hoofdrol en ondertussen verstrijkt de tijd. Zo zijn er negen verhalen van elk dertig bladzijden.

Het start met de eigenaar van een parfumzaak. Zijn dochter komt haar grote liefde tegen, een Fransman. Dat is wel even slikken voor de Nederlandstalige familie, maar de man blijkt een uitstekende opvolger voor de parfumerie. De zaak is beroemd vanwege de bijzondere parfums en de eigenaar kan ruiken wat iemand nodig heeft. De dochters kunnen dat niet, maar de schoonzoon wel. Deze parfums duiken nog een paar keer op in andere hoofdstukken. Verder lezen

De blauwe maanvis – A.N. Ryst

Een tijd lang dacht ik dat ik niet van sprookjes hield. Ik had er zo’n beeld bij van geromantiseerde versies van Doornroosje en Roodkapje met nare stiefmoeders en pratende dieren en dat trok me niet zo. Laatst realiseerde ik me dat dat helemaal niet klopt. Ik ben juist gek op verhalen die zich een paar eeuwen geleden afspelen, in een bosachtige omgeving, met een vleugje surrealisme of zelfs magie. Dan denk ik bijvoorbeeld aan Uprooted over een meisje dat haar magische gaven leert kennen en een gevaarlijk woud moet verslaan of De man die de taal van slangen sprak, dat geïnspireerd is op volksverhalen uit Estland. En nu heb ik weer zo’n boek te pakken, al gaat het deze keer om een verhalenbundel.

Verder lezen

Het besluit van Dola Korstjens – Elke Geurts

Als er een nieuwe column van Elke Geurts op Bloglovin’ verschijnt, klik ik daar altijd het eerste heen. Eerst schreef ze meestal over haar gezin met man en twee dochters. Inmiddels gaat het daar nog steeds over, maar de vader van haar dochters is ergens anders gaan wonen. Langzaam dringt tot Elke door dat ze gaan scheiden. Inmiddels is er een andere vrouw in beeld. Het is hartverscheurend om te lezen. Omdat ik Elkes stukjes zo graag lees en zin had in een verhalenbundel (zoals vaker), leende ik haar debuut bij de bibliotheek.

het-besluit-van-dola-korstjens

Verder lezen

De unster – Maarten ’t Hart

Ik vermoed dat Maarten ’t Hart dit boek uit 1989 grinnikend heeft geschreven. In zijn debuut viel me op dat hij bloedserieus was en dat zijn nuchtere, droge humor ver te zoeken was, maar met De unster heb ik mij kostelijk vermaakt.

de-unster

Het boek bevat twaalf verhalen. In een aantal daarvan lijkt de schrijver zelf de hoofdpersoon te zijn. Hij doet verslag van gebeurtenissen uit zijn eigen leven, vast wel aangedikt, maar altijd realistisch. Het gaat bijvoorbeeld over zijn leven op het platteland, met de moestuin en de buurman die boer is en regelmatig even langskomt om te kletsen. De natuur in de buurt wordt gedetailleerd beschreven. Verder lezen