Kanonnenvlees – Lotte Dodion

Soms ga ik naar een kunsttentoonstelling in een museum. Meestal speur ik dan de zalen af naar werken die me aanspreken. Ik bekijk het meeste vluchtig en sta stil bij dat ene schilderij dat me raakt, om er een tijdje met volle teugen van te genieten. Bij de poëzie van Lotte Dodion benader ik ook zo. Niet alles doet me wat en niet elk thema boeit me. Veel begrijp ik niet; ook daarin lijkt het op beeldende kunst. Verder lezen

Kom hier dat ik u kus – Griet op de Beeck

Het debuut van Griet op de Beeck vond ik fantastisch. De populariteit van Griet groeide en groeide en ze werd een echte hype, maar bij haar vind ik dat allemaal terecht. Ze kan ook zo heerlijk babbelen. Daarin lijkt ze net op Mona, de hoofdpersoon van Kom hier dat ik u kus. Tenminste, als kind is ze een kletskous. Helaas wordt dat niet gewaardeerd. Ze krijgt vaak straf en dan sluit haar moeder haar bijvoorbeeld op in de donkere kelder. Haar broertje Alexander heeft het minder zwaar te verduren. Hij lijkt ook geen last te hebben van wat er om hem heen allemaal gebeurt. Zelfs als hun moeder komt te overlijden, speelt hij rustig door. Mona daarentegen denkt veel na. Ik heb het vermoeden dat Griet veel van zichzelf in het meisje heeft gelegd. Haar gedachtenspinsels zijn zeer knap beschreven.

Verder lezen

Gestameld liedboek – Erwin Mortier

Mijn moeder heeft me vandaag een stofbeurt gegeven, ze meende dat ik een meubel was. Misschien een ladekast of een oud fornuis. Ze ging met een helgeel doekje over de knopen in mijn hemd, naar mijn hals toe, wimpelde ermee rond mijn oren, stofte mijn kin af. Toen gaf ze een teken dat ik mijn mond moest openen – en propte daar de stoflap in en vergat ons.

Dit staat op de eerste bladzijde van Gestameld liedboek, waarin Erwin Mortier schrijft over zijn dementerende moeder. Ik ben meteen verkocht. Het boek bestaat uit korte poëtische stukken. Ik twijfel hoe ik het zal lezen: net als een gedichtenbundel één of twee bladzijden per keer? Maar voor ik het weet heb ik al tien indrukwekkende bladzijden gehad. Als ik het wegleg, is er telkens een drempel om het op te pakken. Het is zo treurig en indrukwekkend. Als ik dan toch weer ga lezen, weet ik weer dat het ook prachtig is.
Verder lezen

Woesten – Kris van Steenberge

Tot voor kort wist bijna niemand dat Woesten een dorp is vlak bij Ieper in Vlaanderen. Maar sinds Kris van Steenberge zijn debuut publiceerde is daar verandering in gekomen. Ik had hoge verwachtingen van dit veelgeprezen boek en ik werd niet teleurgesteld. Je moet er wel de tijd voor nemen, want het is prachtig geschreven.

Aan het einde van de negentiende eeuw is Elisabeth vijftien jaar. Ze is een intelligent meisje en ging graag naar school, maar toen ze twaalf was werd besloten dat ze voortaan thuis zou blijven om haar moeder te helpen met kantklossen. Ze komt in gesprek met meneer Funke, de vreemdeling van het dorp. Hij leent Elisabeth stiekem boeken en daar geniet ze met volle teugen van. Maar op een dag is meneer Funke weer zomaar verdwenen.

Woesten

Verder lezen

De buitenkant van meneer Jules & Reiskoorts – Diane Broeckhoven

Elke ochtend staat Alice op als ze de geur van koffie ruikt, die haar man Jules stipt om acht uur zet voor het ontbijt. Deze morgen heeft het gesneeuwd. Als Alice beneden komt zit Jules op de bank. Ze gaat naast hem zitten om naar de sneeuw te kijken. Pas na enkele ogenblikken merkt ze dat haar man niet reageert, ze schudt aan zijn arm, schreeuwt ‘Jules!’ maar het is gebeurd, hij is dood.

Alice besluit om haar zoon nog niet te bellen en ook de dokter niet. Dan zou er immers een heel circus beginnen met een uitvaartondernemer, terwijl ze nog dingen met Jules te bespreken heeft. Dus ze gaat naast hem zitten op de bank en vertelt dingen die ze nog nooit eerder heeft gezegd. Tegelijkertijd maakt ze al plannen om dingen te doen die ze van Jules nooit mocht, zoals in haar leunstoel eten in plaats van aan tafel.

Ze zou er aan moeten wennen dat ze nooit meer zijn mening hoefde te vragen. Ze zou voortaan doen wat ze wilde. Die gedachte stuwde opnieuw de tranen naar haar ogen.

Verder lezen

Vurige tong – Ann de Craemer

Van mijn voornemen om meer Vlaamse boeken te lezen is nog weinig terecht gekomen. Na het prachtige Vele hemels boven de zevende begon ik aan Vloed van Roderik Six, maar dat was geen succes en ik las het niet uit. Nu wil ik mijn voornemen toch uitvoeren en daarom koos ik voor Vurige tong van Ann de Craemer, die net zo oud is als ik. Haar jeugd is echter heel anders verlopen.

Vurige_tong

In haar geboortedorp Tielt kreeg Ann het rooms-katholieke geloof met de paplepel ingegoten. Het eerste hoofdstuk gaat over haar tante die in het klooster ging, terwijl ze dat eigenlijk zelf niet wilde. Maar ze had het aan haar moeder beloofd op haar sterfbed. Onderdanig en trouw leefde ze tot haar dood als vrome non. Er zijn wel meer familieleden die moeite hadden met het geloof, maar om wille van de lieve vrede toch naar de kerk gingen. Pas in de generatie van Anns ouders begint dat te veranderen: haar vader ging met zijn dochters naar de kerk, terwijl haar moeder thuis bleef. Verder lezen

Vele hemels boven de zevende – Griet op de Beeck

Haar debuut stond al zo’n anderhalf jaar geleden op mijn leeslijst. Haar tweede boek werd in één klap beroemd toen het in De wereld draait door werd besproken. Dus toen ik mij voornam om mij dit jaar (onder andere) te focussen op Vlaamse literatuur, was het logisch om als eerste iets van Griet op de Beeck te gaan lezen.

In Vele hemels boven de zevende wordt het vertelperspectief afgewisseld tussen vijf personen. In het begin lijkt dat lastig, maar het went al snel. Vier familieleden van drie generaties en één vriend van de familie nemen me mee in hun gedachten. Ik moet uitkijken dat ik niet te vlot lees, want het boek staat boordevol mooie zinnen die de moeite waard zijn om er even bij stil te staan.

9200000009985050

Verder lezen