De winnaar van de ECI Literatuurprijs

Wekenlang hadden we uitgekeken naar deze donderdag, want eindelijk zouden we als lezersjury de winnaar van de lezersprijs kiezen én we zouden van de vakjury horen wie zij tot winnaar van de ECI Literatuurprijs 2017 hadden gekozen. We hadden alle boeken van de shortlist gelezen. Via sociale media was er al uitgewisseld wat we ervan vonden. Verschillende favorieten werden genoemd. Het was duidelijk dat smaken verschillen, maar ook dat we zes goede boeken voorgeschoteld hadden gekregen. Mijn favoriet was Halleluja van Annelies Verbeke. Wat zou het leuk zijn als deze verhalenbundel de prijs zou krijgen…

Die donderdag togen we dus naar Den Haag. Ik kampte met opkomende hoofdpijn en probeerde om deze dag toch zo lang mogelijk mee te maken door veel paracetamol te nemen. Dat lukte aardig. In de centrale bibliotheek aan het Spui zagen we elkaar weer. Er waren inmiddels veel bekende gezichten bij door de vorige bijeenkomst, maar ook door twitter en de filmpjes van Koffietijd. De Vlamingen en Nederlanders werden elk naar een andere kant van de tribune gedirigeerd. Wilde men zo de discussie wat opstoken?

Verder lezen

Advertenties

De mensengenezer – Koen Peeters

Een man wil veertig jaar nadat hij zijn studie heeft afgebroken alsnog zijn scriptie schrijven. Hij zoekt zijn oude professor op, die hij nu bij de voornaam mag noemen: Remi. De scriptie zal gaan over de cultuur van de Yaka’s, een volk in Congo, en dan in het bijzonder over krokodillen. Tijdens de gesprekken tussen de student en de professor gaat het echter ook over Remi’s jeugd in de Westhoek, in het puntje van West-Vlaanderen bij de Franse grens.

Net als mijn hond snoof ik aan de avondlucht. Samen ademden we traag in en uit.

Koen Peeters beschrijft heel treffend het boerenleven. Remi werkt na schooltijd hard mee op de boerderij. Vaak mag hij mee met zijn nonkel Marcel die hem vertelt over de grote oorlog. Ze bezoeken de vele begraafplaatsen waar ze Engelse grafopschriften lezen en uitrekenen op welke leeftijd de jonge soldaten sneuvelden.  Verder lezen

Halleluja – Annelies Verbeke

Mijn lievelingsverhalen beginnen realistisch, waarna er langzaam iets absurds binnensluipt, zonder dat ik het door heb. Zo doet de verteller me geloven dat het waar is, totdat het verhaal uit is en ik denk: wacht even, kan dit echt? Belcampo beheerst die kunst, maar ook Annelies Verbeke kan het. Eerder las ik haar boek Vissen redden en dat sprak me niet zo aan, maar in Halleluja blinkt ze uit met vijftien korte verhalen.

Verder lezen

Yucca – Peter Terrin

Ken je die puzzels waarbij de stukjes aan twee kanten bedrukt zijn? Peter Terrin heeft zo’n enorme puzzel gecomponeerd, maar dan in de vorm van een boek. Aan het einde heb je alle stukjes, maar je moet ze zelf in elkaar leggen. De twee kanten hebben wel iets met elkaar te maken. Yucca bevat namelijk twee verhaallijnen die elkaar afwisselen in de delen van het boek. Pas op de helft vind ik een eerste hint gegeven van de link die de twee met elkaar hebben. Tegen het einde kan ik meer verbanden leggen, maar het wordt echt niet uitgebreid uit de doeken gedaan.

Verder lezen

De lezersjury van de ECI Literatuurprijs

Op een zonnige zondagmiddag zitten we met vijftig boekenwurmen bij elkaar in de bibliotheek van Den Haag. Allemaal zijn we lid van de lezersjury van de ECI Literatuurprijs 2017. Er worden al gauw praatjes aangeknoopt. ‘Ben jij al begonnen met lezen?’ vragen we elkaar en we wisselen boekentips uit. Er zijn ook camera’s, onder andere van Koffietijd.

De organisatie heeft een mooi programma voor ons samengesteld rond de shortlist. De schrijvers van de zes genomineerde boeken zijn ook aanwezig. Ze komen even voor het podium staan om voorgesteld te worden. Daarna volgt een interview met twee oud-leden van de vakjury van de ECI Literatuurprijs, die vroeger AKO literatuurprijs heette. Verder lezen

Ik zie mensen – Koen Snyers

Laatst was ik mijn e-reader kwijt. Toen ik nog eens goed nadacht schoot me te binnen dat de Kobo bij mijn bed lag. Ik had hem daar neergelegd om het boekje van Koen Snyers te kunnen lezen voor het slapengaan. Het bevat kleine verhaaltjes, observaties, gedachten. Is het proza of poëzie? Ach, dat maakt ook niet uit. Het begint op het station.

Ik zie mensen rennen om een trein te halen.

Een vrouw dweilt de vloer in de stationshal. Rennende treinpassagiers vegen hun voeten aan haar arbeid. De vrouw stopt met dweilen en kijkt naar mensen en treinen die passeren. Iedereen is van voorbijgaande aard, zegt ze, zelfs de mensen die net nog renden voor hun trein en nu staan te wachten op een trein die nooit komt.

Verder lezen

Leesreis door de provincies: Antwerpen

Op Boekmeter lopen een paar grote fans van Erik Vlaminck rond, die systematisch al zijn boeken lezen. Eentje verzuchtte: ‘Lees dit, Lalagè, lees!’ Dat kan ik natuurlijk niet weerstaan. Suikerspin gaat over vier generaties van forains oftewel kermisexploitanten. Het begint allemaal met een wonderlijk fenomeen. In 1893 wordt namelijk een Siamese tweeling geboren: Joséphine en Anastasie. Zij zijn bij de middel aan elkaar gegroeid en lijken niet op de foto op de voorkant van het boek, waar ik mij een beetje aan erger. Daar staan namelijk twee meiden die saxofoon spelen, wat de tweeling nooit zou zijn gelukt, omdat hun middelste armen niet volgroeid zijn. Hun moeder sterft bij de geboorte. Ze verblijven achtereenvolgens in een klooster, bij stiefouders en uiteindelijk hebben ze de pech om verkocht te worden aan Jean-Baptist van Hooylandt, die ze op de kermis wil tentoonstellen.
Verder lezen