Yucca – Peter Terrin

Ken je die puzzels waarbij de stukjes aan twee kanten bedrukt zijn? Peter Terrin heeft zo’n enorme puzzel gecomponeerd, maar dan in de vorm van een boek. Aan het einde heb je alle stukjes, maar je moet ze zelf in elkaar leggen. De twee kanten hebben wel iets met elkaar te maken. Yucca bevat namelijk twee verhaallijnen die elkaar afwisselen in de delen van het boek. Pas op de helft vind ik een eerste hint gegeven van de link die de twee met elkaar hebben. Tegen het einde kan ik meer verbanden leggen, maar het wordt echt niet uitgebreid uit de doeken gedaan.

Verder lezen

Advertenties

Ik zie mensen – Koen Snyers

Laatst was ik mijn e-reader kwijt. Toen ik nog eens goed nadacht schoot me te binnen dat de Kobo bij mijn bed lag. Ik had hem daar neergelegd om het boekje van Koen Snyers te kunnen lezen voor het slapengaan. Het bevat kleine verhaaltjes, observaties, gedachten. Is het proza of poëzie? Ach, dat maakt ook niet uit. Het begint op het station.

Ik zie mensen rennen om een trein te halen.

Een vrouw dweilt de vloer in de stationshal. Rennende treinpassagiers vegen hun voeten aan haar arbeid. De vrouw stopt met dweilen en kijkt naar mensen en treinen die passeren. Iedereen is van voorbijgaande aard, zegt ze, zelfs de mensen die net nog renden voor hun trein en nu staan te wachten op een trein die nooit komt.

Verder lezen

Leesreis door de provincies: Antwerpen

Op Boekmeter lopen een paar grote fans van Erik Vlaminck rond, die systematisch al zijn boeken lezen. Eentje verzuchtte: ‘Lees dit, Lalagè, lees!’ Dat kan ik natuurlijk niet weerstaan. Suikerspin gaat over vier generaties van forains oftewel kermisexploitanten. Het begint allemaal met een wonderlijk fenomeen. In 1893 wordt namelijk een Siamese tweeling geboren: Joséphine en Anastasie. Zij zijn bij de middel aan elkaar gegroeid en lijken niet op de foto op de voorkant van het boek, waar ik mij een beetje aan erger. Daar staan namelijk twee meiden die saxofoon spelen, wat de tweeling nooit zou zijn gelukt, omdat hun middelste armen niet volgroeid zijn. Hun moeder sterft bij de geboorte. Ze verblijven achtereenvolgens in een klooster, bij stiefouders en uiteindelijk hebben ze de pech om verkocht te worden aan Jean-Baptist van Hooylandt, die ze op de kermis wil tentoonstellen.
Verder lezen

Kanonnenvlees – Lotte Dodion

Soms ga ik naar een kunsttentoonstelling in een museum. Meestal speur ik dan de zalen af naar werken die me aanspreken. Ik bekijk het meeste vluchtig en sta stil bij dat ene schilderij dat me raakt, om er een tijdje met volle teugen van te genieten. Bij de poëzie van Lotte Dodion benader ik ook zo. Niet alles doet me wat en niet elk thema boeit me. Veel begrijp ik niet; ook daarin lijkt het op beeldende kunst. Verder lezen

Kom hier dat ik u kus – Griet op de Beeck

Het debuut van Griet op de Beeck vond ik fantastisch. De populariteit van Griet groeide en groeide en ze werd een echte hype, maar bij haar vind ik dat allemaal terecht. Ze kan ook zo heerlijk babbelen. Daarin lijkt ze net op Mona, de hoofdpersoon van Kom hier dat ik u kus. Tenminste, als kind is ze een kletskous. Helaas wordt dat niet gewaardeerd. Ze krijgt vaak straf en dan sluit haar moeder haar bijvoorbeeld op in de donkere kelder. Haar broertje Alexander heeft het minder zwaar te verduren. Hij lijkt ook geen last te hebben van wat er om hem heen allemaal gebeurt. Zelfs als hun moeder komt te overlijden, speelt hij rustig door. Mona daarentegen denkt veel na. Ik heb het vermoeden dat Griet veel van zichzelf in het meisje heeft gelegd. Haar gedachtenspinsels zijn zeer knap beschreven.

Verder lezen

Gestameld liedboek – Erwin Mortier

Mijn moeder heeft me vandaag een stofbeurt gegeven, ze meende dat ik een meubel was. Misschien een ladekast of een oud fornuis. Ze ging met een helgeel doekje over de knopen in mijn hemd, naar mijn hals toe, wimpelde ermee rond mijn oren, stofte mijn kin af. Toen gaf ze een teken dat ik mijn mond moest openen – en propte daar de stoflap in en vergat ons.

Dit staat op de eerste bladzijde van Gestameld liedboek, waarin Erwin Mortier schrijft over zijn dementerende moeder. Ik ben meteen verkocht. Het boek bestaat uit korte poëtische stukken. Ik twijfel hoe ik het zal lezen: net als een gedichtenbundel één of twee bladzijden per keer? Maar voor ik het weet heb ik al tien indrukwekkende bladzijden gehad. Als ik het wegleg, is er telkens een drempel om het op te pakken. Het is zo treurig en indrukwekkend. Als ik dan toch weer ga lezen, weet ik weer dat het ook prachtig is.
Verder lezen

Woesten – Kris van Steenberge

Tot voor kort wist bijna niemand dat Woesten een dorp is vlak bij Ieper in Vlaanderen. Maar sinds Kris van Steenberge zijn debuut publiceerde is daar verandering in gekomen. Ik had hoge verwachtingen van dit veelgeprezen boek en ik werd niet teleurgesteld. Je moet er wel de tijd voor nemen, want het is prachtig geschreven.

Aan het einde van de negentiende eeuw is Elisabeth vijftien jaar. Ze is een intelligent meisje en ging graag naar school, maar toen ze twaalf was werd besloten dat ze voortaan thuis zou blijven om haar moeder te helpen met kantklossen. Ze komt in gesprek met meneer Funke, de vreemdeling van het dorp. Hij leent Elisabeth stiekem boeken en daar geniet ze met volle teugen van. Maar op een dag is meneer Funke weer zomaar verdwenen.

Woesten

Verder lezen